mindex

Czasem zastanawiam się, dlaczego tak bardzo lubię jeździć na wschód Polski. Dlaczego? Dlaczego, kiedy mam wybór, czy odwiedzić Kraków, Wrocław, Warszawę (o zgrozo!), czy pojechać w znajome okolice na samiutkim wschodzie naszego kraju, to wybieram to drugie? Dlaczego „ciągnie mnie” nad Bug, w okolice Białej Podlaskiej, Krasnegostawu, Zamościa, Włodawy? Dlaczego wciąż marzę o wizycie w Supraślu i okolicach (bo jeszcze tam nie byłem)? Dlaczego tak podobało mi się w Puszczy Białowieskiej? Dlaczego z przyjemnością wyjeżdżam na Ukrainę? Dlaczego – wreszcie – jestem zafascynowany zachodnią Białorusią? Nie do końca wiem to na sto procent. Ale tak na 99% już chyba tak ;)

Ktoś mógłby powiedzieć, że to przez brak porównania z innymi okolicami w kraju lub poza nim. Ale byłem przecież „w górach i na plaży (i żonaty cztery razy)…” :) Bywałem w Tatrach, które mi się podobają, w Bieszczadach, które uważam za piękne, nad Bałtykiem, na Mazurach (gdzie mi się podoba), odwiedzałem Kujawy, Wielkopolskę, Śląsk Górny i Dolny, centralną Polskę, byłem w Niemczech, Słowacji, na Węgrzech, w Danii, Szwecji, Holandii, Francji, Austrii, Szwajcarii, Włoszech, w Grecji, a nawet na Dominikanie, na plażach pełnych białego piasku i palm, sąsiadujących z błękitną wodą. Morze Śródziemne widziałem od strony Europy, ale kąpałem się w nim także wchodząc z plaży w Bejrucie. Zwiedziłem niezły kawałek Belgii, z urokliwą Brugią na czele. Widziałem Nową Funldlandię, chodziłem i jeździłem rowerem po górach Cork & Kerry, byłem w paru miejscach w Anglii, a całkiem niedawno zjechałem niezły kawałek południowej Norwegii. Oczywiście to całkiem niewiele i chcę zobaczyć jeszcze całą masę bliższych i dalszych miejsc. Ale jednak, często, kiedy mógłbym pojechać na weekend gdzieś za granicę, w miejsce, w którym nie byłem, wolę wsiąść do auta i skoczyć nad Bug. Pomimo piękna zwiedzonych miejsc, niepowtarzalności widoków w Alpach, czy zapierającego dech w piersiach widoku z Preikestolen, niesamowitego klimatu na Santorini, czy cudnych tras rowerowych na Bornholmie… pomimo tego, że setki pięknych widoków utknęło mi mocno w pamięci, że świetnie czułem się w tych wszystkich miejscach, najbardziej i najmocniej pamiętam wciąż „moje okolice” i – wyobraźcie sobie – będąc w tych wszystkich ciekawych i pięknych miejscach – tęskniłem za moimi nadbużańskimi łąkami. Cóż takiego jest w tych okolicach? Co powoduje, że chce się tam wracać?

Pewnie nie bez znaczenia jest fakt, że poznałem te miejsca, kiedy byłem jeszcze dzieckiem. Ważny jest też pewnie fakt, że jest to po prostu blisko miejsca, gdzie mieszkam. Ale kiedy okaże się, że nie zdecydowałem się – stając przed taką ewentualnością – na zmianę miejsca zamieszkania właśnie ze względu na to, że miałbym znacznie dalej do swoich ulubionych okolic, nie można powiedzieć, że lubię te okolice, bo są mi bliskie. Geograficznie. One są bliskie, ale mojemu sercu ;) I dlatego wolę mieć je blisko, żeby móc częściej tu przyjeżdżać.

Wiecie, jak jest na wschodzie Polski? Na wschód od Lublina? W okolicach Włodawy, Parczewa, czy Białej Podlaskiej? Jest – generalnie – płasko. Ktoś powiedziałby: „na nic! wolę góry”. Są jeziora. Ale to „nic” w porównaniu do tych mazurskich. Trochę pagórków znajdziemy już za Krasnymstawem (a nawet przed), no i oczywiście na Roztoczu. Mamy tu piękne, meandrujące, naturalne, dzikie wręcz, rzeki: Wieprz i – OCZYWIŚCIE – Bug. Mamy rozległe kompleksy leśne, z masą zwierząt i roślin. Mamy bagna w Poleskim Parku Narodowym i jego okolicach. Możemy spotkać łosie, sarny, jelenie. Nad Bugiem zobaczymy nie raz bociany, ale też czaple. Do tego wszystkiego mamy tutaj, na wschodzie, sporo starych wiosek, w których są jeszcze drewniane chałupy. W niektórych z tych chałup mieszkają jeszcze ludzie. W wielu wioskach są cerkwie. To charakterystyczne dla pogranicza. Mieszały się tu kultury, wyznania i obyczaje. Zdarza się, że w jednej miejscowości jest świątynia katolicka i prawosławna. O Włodawie nie muszę chyba wspominać, prawda? Przy okazji: niedługo Festiwal Trzech Kultur.

Jak to możliwe, że te okolice zachowały się w takiej formie? Jak możliwe jest to, że cerkwie nie zostały spalone, a przyroda nie została zniszczona? To – wbrew pozorom – dość proste. Ludzie różnych wyznań żyli tutaj po prostu w zgodzie i szybciej bronili się nawzajem i wspierali, niż kłócili. Natomiast przyroda została oszczędzona przez niszczycielską rękę człowieka, który – z jakichś powodów – nie ulokował tutaj za wiele ciężkiego przemysłu. Właściwie to nie ulokował go tutaj prawie w ogóle. Mamy niedaleko od Lublina kopalnię węgla w Bogdance, mamy parę małych fabryczek i … w zasadzie tyle. Nie mamy też za wiele dróg, a sieć połączeń kolejowych jest rozwinięta gorzej niż chyba gdziekolwiek indziej. Z Lublina na wschód można pociągiem pojechać tylko do Chełma i Zamościa. Linia do Parczewa jest aktualnie nieczynna. Podobnie jest z dojazdem do Włodawy. Wyjątkiem jest Terespol, przez który przejeżdżają pociągi międzynarodowe.

To wszystko w prosty sposób przekłada się na czystość środowiska naturalnego i niejako „jakość” przyrody, która nas otacza oraz jej – niespotykaną już gdzie indziej – różnorodność i bezsprzeczną DZIKOŚĆ.

Do tego, o czym wspomniałem, doliczyć należy jeszcze jedną rzecz, której ja, co prawda, nie zauważam. Jest to rzecz, którą widzą bardzo dobrze ludzie pochodzący z innych części Polski, podróżnicy. Tak. Podróżnicy, nie turyści. Co to takiego? Tak tak. Tradycyjna „polska gościnność”, której podobno w niektórych rejonach naszego kraju próżno już szukać. Mi wydawało się do niedawna, że pewnie podobnie jest i tutaj, a nawet nad samym Bugiem. Myślałem też, że zaskakująca gościnność, którą spotkałem na Białorusi, jest wzorem dla Polaków, tym, co kiedyś ponoć mieliśmy jako cechę niemal narodową, a co u nas już zanikło. Otóż okazuje się, że wcale nie jest tak źle.

Napisali o tym ludzie, których poznałem zupełnym przypadkiem, na rynku w Sławatyczach, kiedy 1 czy 2 sierpnia, prawie o zmroku, pojawiłem się tam na chwilę samochodem. Kiedy przeczytałem ich relację z przemierzania wschodnich rubieży Polski rowerami, poczułem się bardzo miło. Wiem bowiem, na podstawie krótkiej dość, ale treściwej, rozmowy z nimi, że są to ludzie wartościowi, ciekawi świata, a jednocześnie naprawdę już nieco doświadczeni w podróżowaniu i korzystaniu w tym czasie z gościnności. Co napisali? Zobaczcie sami! ;)

A w ostatnią niedzielę uświadomiłem sobie, po raz już któryś, że tak naprawdę to ja TEŻ tej wspaniałej atmosfery gościnnego wschodu, z piękną przyrodą, doświadczam. Wybraliśmy się, WRESZCIE, na wycieczkę rowerową z Parczewską Grupą Rowerową. To nasi znajomi rowerzyści, których poznaliśmy jeszcze w 2008 roku, przy okazji I Nadbużańskiego Rajdu Rowerowego. Od tamtej pory w miarę regularnie odwiedzamy ich w Parczewie, na organizowanych tam rajdach i wycieczkach. Zawsze jesteśmy bardzo mile widziani i przyjmowani „jak swoi”. Nie zawsze oczywiście możemy tam jeździć, bo o takiej możliwości decyduje zarówno odległość jak i konieczność realizacji także innych planów, które często kolidują z planami PGR. W tej grupie, niezależnie od tego, którzy jej członkowie akurat jadą na wycieczkę, panuje zawsze ŚWIETNA, rodzinna, atmosfera. Nie mówię już o klimacie, jaki mają wycieczki po okolicach Parczewa. Bo i okolice piękne i właśnie ta atmosfera.

Tym razem byliśmy na ognisku w Lasach Parczewskich, gdzie spotkaliśmy zupełnie przypadkowych ludzi, którzy mieli już rozpalone ognisko. Zapytaliśmy, czy możemy się przyłączyć, a zanim zdążyliśmy się ogarnąć, tamci ludzie przytargali z lasu wielkie kawałki drzew, porąbali je i jeszcze przeprosili niektórych z nas, którzy już piekli swoje kiełbaski nad ogniem, za to, że muszą dorzucić do ognia. HUH!  Po długiej wycieczce, klimatycznym ognisku z kiełbaskami, chlebem ze smalcem i ogórkami kiszonymi, śledziami domowej roboty, z herbatą z pigwą z wielkiego termosu i łyczkiem domowej nalewki z pędów sosny i wina z przydomowych winogron, pojechaliśmy dalej, by przed powrotem do Parczewa jeszcze poczuć świetny klimat Jeziora Obradowskiego, zamkniętego ze wszystkich stron lasem z niezmąconą niczym, ciemną, wodą, która pod dnem kryje głębokie pokłady torfu. Resztę niech opowie kilka fotek z tej wycieczki (zalecam oglądanie od końca, bo wrzuciły się jakoś „od tyłu” :>).

Co do piękna wschodu (a raczej Wschodu! ;>), to mogę jeszcze pokazać kilka jesiennych zdjęć, wykonanych w sobotę, kiedy to najpierw spacerowaliśmy nad Bugiem, a później jeździliśmy rowerami w okolicach.

Sobota, jak – mam nadzieję – widać, była piękna. Pogoda naprawdę dopisała. Krótkie spodenki i t-shirt wystarczały w zupełności. Wieczorem chłodno zrobiło się niestety bardzo szybko. W nocy mocno popadał deszcz i pojawiła się obawa o pogodę w niedzielę. Niedziela zdawała się być tylko bardziej wietrzna. Poza tym było równie pięknie, jak w sobotę i wieczorem równie szybko zrobiło się dość chłodno. Weekend udany! Bardzo udany. Lepiej go chyba nie mogliśmy spędzić.

A dzisiaj próbuję wracać w nadbużańskie okolice, przeglądając pewne czasopismo. To naprawdę ciekawy kwartalnik, który ukazuje się od niedawna, ale już zdążył znaleźć sporą grupę stałych czytelników. Pismo się rozwija i nawiązuje współpracę z kolejnymi osobami związanymi jakoś tam z Bugiem. I tak, w ostatnim numerze pojawił się artykuł autorstwa Pana Józefa Tworka – znanego kajakarza, weterana w tej materii, znającego Bug niczym własną kieszeń, którego miałem okazję kiedyś poznać i którego przewodnik po Bugu, wydany niedawno przez UMWL, ma na okładce zdjęcie mojego autorstwa. Tak się złożyło, że również artykuł Pana Józefa, zamieszczony w Krainie Bugu, bo tak nazywa się wspomniany kwartalnik, został zilustrowany wykonanymi przeze mnie zdjęciami. Niewykluczone też, że także w przyszłości, jeśli się w sobie zbiorę :D, będę współpracował z tym pismem. Chcecie mieć swój egzemplarz do poczytania w jesienne wieczory? Lećcie do Empiku ;)

Huh. Ale już późno! Czas spać, by zdążyć jeszcze choć trochę odpocząć przed kolejnym dniem. Do napisania/przeczytania ;)

Tagi: Białoruś, Dominikana, Europa, Józef Tworek, kajaki na Bugu, kajakiem po Bugu, Kopalnia w Bogdance, kraina bugu, krajobraz na wschodzie Polski, Liban, mój wschód, Norwegia, piękny wschód, podróże, pojezierza, Polesie, Poleski Park Narodowy, polska gościnność, polska wschodnia, Sławatycze, Ukraina, wschód Polski, wschodnia gościnność, wschodnia polska